Günaydın Bencil

Hiç kimse için yapmazsın fedakarlığı aslında
Biri senden onu düşünmeni bekliyor diye düşünmezsin
Belki de katıksız bencildir insan,yaptığı her iyilik bir mesajdır aslında
karşındakinden ne beklediğine dair...
Hayır mı ?
Peki birini çok severken birini de acımasızca nasıl üzebilirsin o zaman

Ne kadar seversen sev, ne yaparsan yap
sana borçlu kalmaz o kişi,
kalmamalı çünkü bu senin seçimin
sevgini verip, zorla geri isteyemezsin kimseden
Bunu ben hep başkalarına söylerken, bir an unutup gerçeklerden uzaklaşabildiğini anladım insanın...

En nihayetinde gerçekler iyidir her zaman
o anını mükemmel yapmaz belki ama saçma bir duyguyu da biriktirmez,barındırmaz içinde
yarın büyüyüp içinden çıkamadığın bir hayale hapsetmez seni
iyi gelir ,
yeni bir güne başlamaktır uyanmak

Günaydın
: )

Kal

Çok güçlüsündür ama beceremezsin bazen, çok kolay bir şeyi bile
Kalmak ve gitmek gibi
Gideceğim der, ona doğru gider,
Kalacağım der yine onda kalırsın
Çünkü asıl yapman gereken kalmak yada gitmek değildir
Yürüyerek, uzaklaşarak, susarak kurtulamazsın

Bu kadar uzak mesafede, nasıl bu kadar yakın durabiliyor diye şaşırırsın
Bu kadar hiç bir yerde
Ve o kadar da her yerde
Hesap sormak istersin bazen ama bilirsin, ona verdiklerin "fedakarlık" değil senden ona kopup gidenler zaten...

Ama biliyor musun severken de gidersin aklına koydun mu
Sevmeden de kalırsın
Sadece o zaman o kadar büyür ki durduğun yer,
ne düşünsen yankı yapar,

Yine de sen neye inandırırsan kendini o hayatı yaşarsın,
Nerede olmak istiyorsan oradasındır aslında,
Sadece gerçekten isteyecek ve inat edecek cesaretin yoktur belki ...

Aynı yerde

Biz seninle hala bir yerlerde

Aynı anda aynı cümleleri kuruyoruz

Aynı şeylere gülüyoruz hala

Hala aynı espri geçiyor belki aklımızdan

Ayrıyız ama biz hala konuşuyoruz seninle bazen…

Kararsız

 

Söyleyebileceğim çok şey,

susabileceğim çok sabrım vardı ...

 

Hangisini yapmam gerektiğine karar veremedim

Ve öylece geçti zaman ,tamda kalbimin üstünden

 

 

 



SIZIM

 

 

Sırlarım, sınırlarım var

Hiç söylemediğim sözlerim,

hayallerim seninleydi, artık saklı yaralarım da...

 

Ben giderken kalmıştım aslında,

Sen öyle git ki son nefesimi de kes istedim

Çünkü canlı kalırsam sende, hep sızılarım var...

 

 

 

Bana yazacak bir şey bırakmasan ...

Sanki hiç görünmeyen göz yaşlarının düşmesi gibi kağıda
Yazmak ağlamak gibi...

Düşünüyorum da
Kalbimden çıkıp gitmesi için ağlamam gerekirken
acaba defterlere mi hapsettim hepsini?

Empati kurmak, güçlü olmak, duvarlar örmek çok marifetmiş gibi gözükse de
sakladığım acıları sırtımda taşıyorum aslında
Duygusuz gözüken en sert yanımın içi kan ağlıyorsa hiç haberim olmadan
iç kanama geçiriyorsam sana gülümserken ... ? 
Öylece bulutların içinde bir gün nefesim kesilip kalırsam
şaşırmaz mısın?

O kadar uzun zaman oldu ki
bir kere başlasam ağlamaya durabilir miyim

üzüntümü sakladığım için;kendime
sevgimi sakladığım için ;karşımdakine zarar verdiysem
şimdi yine gelsem,
şimdi yine gelsen ve bana yazacak hiçbir şey bırakmasan

Herkes Kendisinin Tanrısıdır ...

 

Ben sevmediğim şeyleri dile getiririm fakat bir şeyi sevmemek aslında kendini tanımak ve emin olmaktır asıl tehlikeli olan memnuniyetsiz olmak ve bir şeyi yapamayacağını düşünmektir. Karşındakini, hayatındaki olayları tamamen kendin yaratmana rağmen onları beğenmemektir. Bu da aslında tamamiyle kendini sevmemekle ve eleştirmekle aynı anlamdadır. Bazı durumlarda şans ta önemlidir fakat sadece elde etmek istediğin şeyin derecesini değiştirir, onu elde etmeni değil. Olanaksız diye bir şey yoktur sadece olanaklı olana ne kadar uzaklıktan baktığınla ilgilidir her şey.

 

Birini denemek dünyadaki en kötü şeydir, bunu bende yaparım ama en azından yapmamam gerektiğinin farkındayım. Aslında denediğin şey, korktuğun şeydir ve bunu denedikçe hayatını ve karşiındaki insanı o hale çevirme gücüne sahipsindir. Test ettiğin şey karşındakine olan şüphenle değil tamamen kendi korkularınla bağlantılıdır. Bu sadece bir düşünce olmakla kalmaz, yeşerttiğin tohumu hayatının içine atıvermiş olursun ve inan o tohum mutlaka bir gün ,bir ağaca dönüşür…

Dünya aslında tamamen senin korkuların,isteklerin ve beklediklerinden meydana gelir. Kısaca kendi dünyanı kendin yaratırsın, etrafındaki herkes bir yerde senin aynandır. Tabi hayatına soktuğun yanlış kişilerde hayatını bu doğrultuda olumsuz olarak etkiler. İşte bu yüzden bir adım atarken iyi düşünmek gerekir. Attığın tek bir adıma kader diyerek geçmek ne büyük bir yanılgıdır. Oysa o adım kader değil ,kaderini çizdiğin ve tüm hayatının yolunu değiştirdiğin bir imzadır. Belki mutlululuğun belki de en büyük cezandır.

Çok sevdiğim ve bir kez daha okumayı planladığım Tanrılar okulu kitabında der ki; "Düş, var olan en gerçek şeydir. Kişi başına gelen durumlara karşı tavrını değiştirdiğinde ,başına gelecek olayların doğası da zamanla değişecektir. Kendisini varlığını ,kendi düşüncelerini,ön yargılarını ve duygularını bilen kişi, geleceğini de bilir ! çünkü düşündüğümüz her şey yaşadığımız dünyayla bağlantılıdır. RUH DURUMUMUZ ,KENDİ KADERİMİZDİR."

 

Düşündüğünüz ,korktuğunuz her durum, hayatınızda ateşlenmiş ve gerçeğe dönüşmeyi bekleyen bir fişektir. Olumsuz gelişen olaylar, çelişen ve emin olunmayan duygulardan oluşur. Engeller ,sadece bizim yarattığımız emin olamama halinden ibarettir. Ve herkes yaptıkları ile gelen kaderi yaşar. Bu fikir benim hep içimi rahatlatır. Bir yerde her insan kendi cezasını bizzat kendi verir.

 

Kitapta da denildiği gibi "Gördüğümüz, dokunduğumuz her şey görünmeyenden doğar ve zaman onları görünür kılar.  Gördüğümüz ve dokunduğumuz her şey ,tüm algıladıklarımız, “gerçek” diye nitelendirdiğimiz her şey, aslında duyularımızın görmediği bir dünyanın, yaşam düzlemimizi dikey kesen fikirler ve değerler dünyasının yansımalarından başka bir şey değildir. "

 

Hayatınızdaki her şeyi ve gelecekte olan her durumu kendinizin yaratacağına emin olabilirsiniz. Siz koskoca dünyada ufacık yer kaplayan biri olarak görseniz de kendinizi aslında herkesin kendine ait bir dünyası vardır. Ve o dünyayı tamamiyle kendisi yaratır. Kısacası herkes kendisinin Tanrısıdır. Bilin ki, isyan ettiğiniz her şey, tüm korkularınız, başınıza gelen her kötü durumda Tanrıya veryansın etsenizde aslında hepsi kendi kendinize verdiğiniz bir cezadır. Bu cezayı hak edip etmediğinizi düşünmeli ve eğer hak etmiyorsanız bu durumu olumlu yönde değiştirmelisiniz. Nasıl mutlu olacağınızı en iyi siz bilirsiniz, gurur, kıskançlık,korkularınız kendi önünüze koyduğunuz engellerden başka bir şey değildir. Yanlış bir şey yaptığınızı en iyi kendiniz bilirsiniz ve yanlış olduğunu düşündüğünüz bir durum içersinde mutlu olmayı beklemeniz tamamen sizin hatanızdır. Tanrının ya da hayatın değil ... "Kader" olarak anlattığınız kavramın tüm gücü sizin elinizdedir. Bu gücü bilinçsiz kullanmak sadece bazı şeyleri yıkıp dökmeye yarar.

 

Bu gücü kullanmayı öğrenmedikçe hep kendiniz kırıp, başkalarına kızarsınız. Karşınızdakine suç atarak "hata" yı bulamaz sadece hatayı atacak birini bulursunuz. Oysa hataları düzeltmek için onları kendinizden uzaklaştırmak değil avucunuzun içine almanız gerekir.

 

Her şeyin bir çözümü ve yolu olduğu gibi güçlü ve mutlu olmakta büyüttüğünüz kadar zor değildir aslında. Her oyunda olduğu gibi bir stratejisi vardır sadece.

 

 

Uğra arada yalnızlığım ...

Twitter'ı ,dinlemeyi ve söylemeyi bölüp istediğimiz zaman yapabildiğimiz için seviyoruz. Oysa kendimizi sağlıklı ilişkiler kurmaya zorlamalıyız... : )

Sosyal medyayla artık hiç yalnız kalmadığın bir similasyonun içinde ,durup düşünmediğin hep bir şeyler söylediğin bir dünyada daha da bencil olmaya devam ...

Karşılıklı konuşmasan da listende kaç kişi varsa o kadar kişiye söylüyormuş gibi bir şey yaz, Facebook'a bir şey ekle ki arkadaşların yorum yazsın,beğensin. Her şey yalnız olmadığını başkalarına ve kendine kanıtlamak ile ilgili aslında ...

Halbuki yalnız olduğun zamanlar; kendinle yüzleştiğin,hayatında değerli olan her şeyin ne kadar değerli olduğunu hatırladığın, kolay bulunmaz dostlarını ve aşkını özlediğin, "biri gider biri gelir" egosunun ne kadar yanlış olduğunu, kıymet verdiklerinin aslında hayatının içersinde ne kadar önemli bir yerde durduğunu ancak olmadıklarında hatırladığın zamanlardır...

Yalnızlık aslında senin hayatında olan her güzelliğin değerini hatırlaman için ayrılan bir zaman... Ve bu zamanı kendine tanımadığında aslında hep yalnış kararlar alan, pişmanlıkla dost olan, egosu yüksek, hayatındaki güzellikleri küçük gören kibirli biri olarak çok başka bir yanlızlığa mahkum olursun...

Sevdiğin insana çektiğin rest, en alt seviyedeki anlayış ve fedakarlık ...bir similasyonun içersinde öyle kolay gelse de, ayıldığında her şey farklı olacak.

Tavsiye

Birine tavsiye vermek ne kadar kolay değil mi?
İçinde olmadan doğruyu görmek ne basit ...
Öyle kolay olmuyor işte
Hani iş körlüğü diye bir şey vardır ya, onun gibi

Hayatın bir sürü mutluluk ve mucizeyle dolu
körlüğünse ,büyük gözükse bile hatta olsa da tek bir sorunu tüm hayatına bağlamak

Öylece dur
ve sadece sevdiklerinle birlikte hayatta olduğunu düşün
neyin içinde olduğundan da çok,
orada nasıl ve kimlerle durduğun önemli aslında...

En dibe vurmanın güzel yanı hep yukarı çıkacak olmak derler
ama bu söz dipteyken değil çıktıktan sonra daha cesur söylenir
öyle bir dersin ki zavallı bir umutla değil
zaten geçti gücüyle...
Ve sen dipteyim derken bil ki hayatının en tepesinde olduğun insanlar var
Ve bil ki sen dipteyim derken aslında yatay bir yol üzerinde yürümektesin hala
sadece sırtında taşıdıkların az yada seni yoracak kadar fazla...
O yükleri bırakacağın zaman da gelecek

Eminim desem bana güvenir misin

Karar ...

Kararlarını neye göre verirsin?

Karar verilmez aslında alınır... Çünkü her kararın hayatına aldığın bir şeylerden oluşur. İyi ya da kötü...

Karar bir kabulleniştir bazen, bir feda ediş, bir aşktır bazen, bazen de başka bir şey işte ... belki de sen'sindir

Büyüdükçe anladım ki insanların kararları, göze alışları ya da alamadıkları onların iyi yada kötü biri olduğunu göstermez ve tek başına göze aldığında bazı şeyleri cesur olmaktan başka bir şey kazanılmaz bazen...

Yanlış yapan değil, kötülük yapan kötüdür.

İstemesen de her zaman bir şeyler için karar vermek zorundasındır aslında... Ve her zaman kararı alan vermemiştir.

Yanlış bir zamanda doğru bir insan'a yanlış bir şey yaparsın

Doğru bir zamanda yanlış bir insana doğru bir şey yaparsın

Ve her ikisi de aynı sonuca varır ...

Kısaca doğru kararı almak için bazen sadece sen yetmezsin, hayat taşları öyle bir dizer ki önüne

sen hangi yoldan gidersen git sonuç bellidir

belki de kader dedikleri budur...

Belki hayata bırakmak gerek bazı şeyleri,

Belki de kendin çizmek için uğraşmak

Kim bilir ...

Kelimelerin Olmadığı Bir Dünya

Facebook ile artan fotoğraf çekme merakı, instagramla doruklara ulaştı. Fotoğraf çekmek sanki zamanı durdurup tam da orada sabitlemek gibi büyülü... Ama bu büyü belli bir süre sonra hipnoz'a mı dönecek acaba? Twitter'da 150 karaktere sığdırılmaya çalışılan anlamlar, instagram da ise tamamen kayboldu. İşin aslı app olarak çok sevsem de, aslında sadece bir eğlence değil de büyük bir yokoluşun ilk adımıysa ?

 

Gelecekte yazı tamamen yok olacak yada kesinlikle yok denecek kadar az göreceğiz. Buna inanmak şu an çok zor olsa da gerçekler tamamından çok ufak bir bölümünü bile gösterirlerse mutlaka bir gün her yeri kaplarlar.

 

 

Uzun metinlere tahammülümüz az olduğundan, kullanımlarını azaltıyoruz. Reklamlarda mesajı, metin üzerine döşemek yerine artık görselin içine gömüyoruz. Görerek daha hızlı ve kolay öğreniyoruz aslında ama işin özeti kolaya kaçtığımız aynı zamanda anlamı hiç bir zaman aynı zenginlikte veremeyecek olan görsellerin,bizi kelimelerin gücünden uzaklaştırması... Umarım bir gün konuşmaktan da sıkılmayız. İnstagram'ın bu kadar popüler olmasının sebebi basit olması. Fotoğraflar tabi ki hayata renk katan bir unsur ama bir iletişim aracına çeviriyor olduğumuz gerçeğini de göz ardı etmemek hatta bundan biraz korkmak gerek.

 

Şu an inanmıyor olsanız da, belki siz göremeyecek olsanız da birilerinin yazının yok oluşuna şahitlik edeceğini düşünüyorum...

 

MÖ 3000'li yıllarda bulunan yazı, yine daha da eski zamanlara, mağraların duvarlarına çizilen resme dönüş yapacak bence. 

 

İnsanoğlunun kaderi, bir çocuğun yaşlandığında yine çocuklaşması gibi bir döngü içersinde mi acaba ? : )

 

 

 

 

Vazgeçiş

 

 

Beni tutan şeyin ne olduğunu bilmiyorum... belki de biliyorum ama unutmak istiyorum.  Kırgınlıkları silmek aslında zor olduğu kadar kolay. Silgin, sevginin büyüklüğü kadar çok alanı silebilir. Fakat bunları tek başına bilmek yetmiyor.

 

Günler geçiyor, eğleniyor, geziyorsun, aşık bile oluyorsun, olduğunu sanıyorsun aslında, kalbinin çarpması zor sanıyorsun... ama ne kadar çarparsa çarpsın içinde gerçek sevgi olmayan her şey boş aslında. Sadece bir yanılsama ... "sevgi" bile tam karşılığı değil belki. Güzel şeylerin içinde bile hep bir şey eksik işte. Senin yarı'n gibi, paylaşmadığında üzüntüler daha ağır, sevinçler olması gerektiğinden daha hafif sanki ...

 

Ve ne kadar beklersen bekle, ne kadar güzel şeyler olsa da içinde, ne kadar güzel şeyler düşünürsen düşün tek başına düşünmek yetmiyor. Ve tüm düşünceler, tek bir kelimeyle, duyduğun tek bir şeyle hiç bir anlam ifade etmiyor.  Senin için etse de dünyada bir karşılığı yok artık.

 

Duyguların anlamı,neyin yanında durduklarına bağlı ...vazgeçmek bazen yenilgiyi kabul etmektir, bazen de güçlü olmak... Seni sevdiğini bildiğin biri için savaşmak cesarettir ama tek bir cümle ile bu savaş bir ısrara döner. İşte o zaman güçlü olmak sevdiğin halde vazgeçmeyi bilmektir.

Ses

Ben sana bir şey yazdım ama vermedim,okumadım çünkü sen sesini duyarsın sandım.

Duymamışsın ...

Bir Böceğe Bak

Uzun zaman sonra ilk defa bloğumu kaç kişinin okuduğuna baktım
Birilerinin okuması çok güzelmiş ama yine de aslında her şeyi kendime yazdığım gerçeğini değiştirmiyor...

Tahminim zaten hiç kimse de, hiç bir yazıyı sonuna kadar okumuyor. Sabrın ne olduğunu kimse gerçekten bilmiyor. Türkçeden çıkartılsa kimsenin ruhu duymaz bence. Sabır belki bir şeyi ne kadar istediğin, belki de istemediğini anlaman için beklediğin zamanmış... 

Her şeye tek bir tık'la ya da parayla sahip olmaya alışmışız... Satın aldıklarımızla aramızda duygusal bir bağ kurmanın ne kadar yanlış olduğunu görmüyor, Hayatımızın içindeki hızın hayatı ileri saran bir tuş olduğunu fark edemiyoruz bir türlü. 

"YAŞAM" kelimesi içinde sadece bir kaç noktaya takılmışız, kabuğunu soyup yiyoruz meyveyi... Aslında tek bir yaprak,tek bir yıldız, tek bir dost, tek bir aşk, tek bir gözyaşı,bir böcek bile ne kadar mucizevi. Hayata tutunmak için ne kadar büyük sebepler. Küçükken yaprağı ilk gördüğümüz andaki değerini şimdi neden kaybetti ki o "yaprak" ? Bir düşün aslında o hala aynı güzellikte değişen sadece sensin.

Tek bir dostu kırmak neden şimdi daha kolay? İlk arkadaşını hatırlasana... Oyuncaklarını paylaştığın, ailenden olmayan birine ilk defa güvenmeyi öğrendiğin... Şimdi sadece bir tane olmadığından mı kaybetti değerini. Yoksa sen mi kaybettin değerlerini?

Yaşamın içinde elde etmemiz gereken şeyler de var tabi ki. Gereken dememin sebebi sadece bir amacımız olması ,insanoğlu olarak "başarımız" ile egomuzu tatmin etmekte bir ihtiyaç olduğundan aslında...  Çarkın bir dişlisi olmakta önemli tabi ki fakat asıl önemli hatta acı olan bu esnada yaşamın içinde olan anahtarı da sadece gözlerimizin olduğu milyonlarca sihri, mutluluğu kaçırmamız. 

Bir Özdemir Asaf hayranı olarak bence durumu en güzel şekilde kendisi yaşam şiir'i ile özetlemiştir;


        
          YAŞAM
          
          Sanırım görmediniz,
          Şimdi şuradan geçti.

          Yazık görmediyseniz,
          Böcek gibi güzeldi.


Böceklere bakmayı unutma, yapraklara, tek bir dosta, tek bir aşka... bu gece dön ve tek bir yıldıza bak. 

Hep parlıyor olması onun parlaklığından bir şey kaybettirmez, parlaklığının güzelliğini azaltmamalı zaten orada olması...

Beynini kandırmakla ilgili...

Discovery'de izlediğim bir program beni çok etkilemişti, herhalde 13 yaşlarındaydım ama hiç unutmadım...

Bir adam trafik kazası yapıyor ve kazada sol eli arabaya sıkışıyor. Adamı kurtarıyorlar fakat elini kesmek zorunda kalıyorlar. Birkaç gün sonra adamın kesilen elinin içi acımaya başlıyor. Nasıl olur diyorsun ama acıyor işte. Adam eli sıkıştığı anda , elini yumruk yapmış ve sıkıyormuş. Tırnakları avucuna batacak kadar güçlü sıkmış. Ve o acıyı hala hissediyor... Hem rahatsızlık verici hem de her gün acısı artıyormuş

Adam birçok doktora gidiyor fakat doktorlar olmayan elinin acısını nasıl dindirebileceklerine bir çare bulamıyorlar. Psikologlar uzun seanslar boyunca "elinin olmadığına" onu inandırmaya çalışıyorlar. Sorun şu ki adam zaten bunu biliyor. Ama acısı bir türlü dinmiyor. Kendi kendini telkin etmeye çalışıyor defalarca elinin olmadığını acıyamayacağını tekrarlıyor ama fayda etmiyor...

Sonunda bir doktora gidiyor durumu anlatıyor. Doktor haftalarca nasıl çözüm bulabileceğini düşünüyor. Adam elinin olmadığını biliyor, yine de olmayan eli acıyor... İnandırması gerektiği kişinin adam olmadığı ortada. Peki kim ?

Ve anlıyor ki aslında ikna etmesi gerektiği şey, adamın beyni...
Doktor birbirine yapışık 2 kutudan oluşan bir düzenek yapıyor, içine bir kutunun diğerini yansıtacağı şekilde aynaları yapıştırıyor.

Adam'a iki elini yumruk şeklinde kutulara sokmasını istiyor. Adam 2 elinin olmadığını söylüyor. Doktor sen hissederek sok diyor. Adam tek elini yumruk yaparak kutuya soktuğunda yan kutuda ayna yansıması sayesinde diğer elini de görüyor. Şimdi yumruklarını çevir ve elini aç diyor.

Adam elini açtığı anda tüm acısı geçiyor...

Beni etkileyen bu hikaye birçok yere bağlanıp, üzerine birçok şey yazılabilir ama artık onu da herkes kendi anlasın : ))

DÖNEMEÇ

  Hayatımızın en önemli dönemeçlerinde, kararımızda kararsızlığımız da bir yol çizer aslında... Sadece kararsızlığımız bizim değil, hayatın çizdiği yoldur. Değişik bir yola sapmaktan korktuğumuzda hayata vekalet vermiş oluruz. Her sapaktan sapmak cesaret değil aptallık olur tabi ki... Fakat öyle anlar vardır ki cesur olmaya değer. Tanrı da bazı şeyleri göze almamızı ister. "Sevdiğin kadar büyük olur acın, hissetmediğin kadar donar göz yaşların. Güvendiğin kadar artar hayal kırıklığın, barındırdığın şüphe kadar azalır şaşkınlığın." bu sözler eski bir yazımdan alıntı sadece... Yani her şeyin içinde olan mantığımı aşk'tan çıkarmanın aptalca olduğunu düşünüyormuşum. Ama sonradan anladım ki, dönemeçlerden dönmek güç değil, yürek ister. 
  
  Peki o dönemeçlerde veya kararlarda neden Tanrının istediği bedel genellikle acıdır? Hak ettiğini göstermek için, sahip çıkman için mi... Sokrates der ki "Tanrılardan biri hazla elemi birleştirip karıştırmak istemiş bunu başaramayınca bari şunları kuyruklarından birbirlerine bağlayayım demiştir." Bilirsiniz ki bu bağın en güzel örneği, gülmenin son sınırına varınca göz yaşlarına karışmasıdır. Ressamlar ağlarken ve gülerken yüzünüzde beliren çizgilerin aynı olduğunu bu nedenle, resim henüz bitmemişken bakarsanız çehre ağlayacak mı gülecek mi bilmezsiniz derler. Aşk mutlaka bir yerinden acıya yaklaşır ve elbet değer. Önemli olan ise acıya değdiğinde elinde tutabilmektir.


  Size en tehlikeli gelen o dönemeçten dönmediniz,mantığınızla yürüdüyseniz eğer, tehlike sizden uzaklaşmış değildir. Mantığınız bile bir gün pişmanlığınıza yenik düşer o zaman tüm vücudunuza o an hissettiklerinizin külleri yapışıp kalır...


  Uçuşan küllerden korkup yürümediğiniz, o an ki hislerinizle hareket etmediğiniz için şimdi silip atamayacağınız şekilde üstünüzdedir o küllerin hepsi. Hep mantıklı olduğum için beni güçlü sanan arkadaşlarım bilmiyorlar ki asıl güç kalbinle hareket etmektir, üzülmeyi, ağlamayı bilmektir. Çünkü asıl riskli olan o'dur. Asıl feda ettiğin, kendini hesapsız önüne attığın , bıraktığın duygularına teslim oluyorsan gerçekten güçlüsündür. Hayata,mantığına değil kalbine vekalet verirsin.


Ben mi ? vekalet işlemleri biraz zor o yüzden henüz veremedim : ) ama doğruyu biliyorum...

Susmayı öğren

İnsan gerçekten olgunlaşıyor, bazen büyüdükçe öğreniyormuşsun. "Aman anne offf bende biliyorum" cümlesi %90 hatalı bir yerde kullanılıyormuş... 

Üzüldüğünde hesap sormak istiyor hep insan... Sonra hesap sordukça görüyorsun ki bir şey değişmiyor. Başkasını üzmek, kötü hissettirmek, senin kırgınlığını gidermiyor. Yani yaramıyor işte bir işe... 

Özgür irade diye bir şey var, sebepsiz yapılan şeyler ,kırıcı sözler var... bilsen de dilinin ucuna geliyo... yine "Neden?" diyesin geliyor dimi : ) 

Boşver deme... çünkü sorular, bildiğin cevapları değiştirmez. 

Emin olmadığın şeyler için kimseyi feda etme bu hayatta, 

Öyle sadece kendi kafanda inanıp inandırma kendini, 

Sevgiyi tartıya koyup ta tartma, içinde hisset sadece.

Ama kulaklarınla duyup gözlerinle gördüysen... O zaman da bil,unutma,sorma,konuşma. 

Haklıysan eğer sana inanmayanı da duyma, dinleme , cevaplama...

Ölen sadece canlılar değil,

gerçekten değer verdiğin hisler, dostluklar, sevgiler de ölür bazen

ama bu illegal değildir unutma 

o yüzden hesap sormaya kalkma

biliyorum acıyor canın ama...

Boşver konuşma ...

Doğduğunda konuşmayı öğrendiğin gibi öğren büyüdükçe de susmayı

Çocukluğum Anlat ...

Eskiden altın şeklinde çikolatalar vardı. Ne çok severdim. Hatta bakkal amcadan çalardım hep. Gerçi ben çalarken o zaten hesaba yazarmış, annemde ödermiş sonra ama olsun...

Çocukken hatalar bile masumdu değil mi? İçinde kötü niyet yoktu hiç. Öğrenmeye aç olduğumuzdan mı o kadar mütevaziydik? Çocukken daha hesapsız olduğundan mı gerçekti sevgilerimiz? Karasız değildik, nasıl mutluysak öyleydik, nerede mutluysak ordaydık. Yani en doğru kararı veriyorduk çocukken. Nerede çocukluğumuzdaki, çocukça ama en doğru kalan mantığımız. Nerede duvarların, soruların içine değil kalbimizin içinde tuttuğumuz mantığımız... Şimdi ise sanki bir savaş aleti gibi, en çok kurşunu da kendimize isabet ettirdiğimiz. Kullanmayı bilmediğimiz kalbimiz ve mantığımızla olgunuz artık. Ama mutlu muyuz ?

Biraz çocukluk kalsın içimizde. Biraz sevgi,biraz özlem, biraz hatırlayalım acılar çekilmek için, bir oyuncağımız kırıldığında acımız geçmezdi hemen, kalırdı aklımızda, bilirdik değer vermeyi, unutmazdık hemen...  Atmazdık, saklardık yamalı da olsa... Şimdi oyuncakları değil de neleri harcıyoruz çabucak, neleri unutuyoruz, marifet sanıyor, güç sanıyoruz, övünüyoruz.

Övünün o zaman, harcadığınız, öylece bıraktığınızın aslında sizin mutluluğunuz olduğunu anlayana kadar övünün.

Tek başımıza yemektense şekerleri, arkadaşlarımızla paylaşmak mutluluk verirdi. Yoksa ne oyunun tadı olurdu ne de şekerlerin. Paylaştıkça arttığını bilirdik mutlulukların. Gerçek mutluluk oydu. Güzel bir yerde, güzel bir aktivite yapman değildi önemli olan, gerçek sevgi sadece biri yanında diye mutlu olabilmendi. Bir gülücük yeterdi işte...

Benim içimde hep o çocuk, ama tutamıyorum bende kaçıyor bazen. Bazen anlayamıyor. Tamamen gitmedi ama egomu,sabırsızlığımı,gücümü görünce korkuyor, biliyorum. Bazen çocukluğumuzdaki olgunluğumuz gelip biraz nasihat etsin istiyorum bize...

Çocukluğum, bana mutluluğu anlat
Sevgiyi, doğruyu, aşkı, dostluğu, gerçeği anlat ...

Sen Nasıl Öğrendin...

Sen nasıl öğrendin unutmayı?
Sevmeyi kimden öğrendin?
Üzülmeyi nerden,
Gitmeyi ?

Ben unutmayı birinin gidişiyle öğrendim,
Sevmeyi herkesten biraz öğrendim,
Üzülmeyi, kontrol altında tutmak zorunda olduğumda öğrendim
ama hala tam ezberleyemedim.
Gitmeyi o kadar iyi öğrenmişim ki
kimden öğrendiğimi bile unuttum belki...

Ama en sonunda şunu öğrendim,
dün doğru dediğim şeyler bugün yanlış oldu,
yanlış dediklerimse doğru
Sevgi öyle göründüğü gibi değil,
hissedildiği gibiymiş
Gitmek cesaret değil,korkaklık imiş bazen
Üzülmenin hakkını vermeyince, hep hakkını arar öylece dururmuş içinde...

Hiç kimse ne diyecek diye,
Gurum diye,
O, bu, bahanelerle yaşanmızmış.
Tek gerçek senin içindekiymiş.
Bazen kötü gözüken birşey aslında hiçte kötü değilmiş,
bu yüzden sadece kalbini dinlemek yetermiş.

Hayatını birçok kişiyle paylaşır
ama kalbini paylaşamazmışsın ...
Kararlarını ise sadece o an mutlu olmak için almalıymışsın.

Sen mutlu olmayı nasıl öğrendin
kendinden öğrenmediysen,
kendi kalbinden dinlemediysen mutluluğu
yanlış öğrenmişsin.

İlk defa

En son tek başıma olmadan ne zaman ağladım,

hatırlayamadım...

En son ne zaman üzüldüm giderken...

Her şey güzelken gitmek oyun gibiydi,

şimdi de büyük bir kalkan gibi tutmak istedim ama

bu kadar ağır olduğunu tahmin edemedim.

İlk defa kendimi ufak bir kız çocuğu gibi hissettim,

İlk defa özledim bir şeyi,

ilk defa göz yaşlarıma değmeyecek kadar kaldıramadım kalkanlarımı,

İlk defa bir şeye ait olmak istedim.

Bir de baktım ki sen örmüşsün bahanelerle dolu bir kalkan 

Aslında sevgi hiç bir şeyin onu etkileyemeceği kadar değerli

Yarın öleceğini bilsen bugün ne yapardın, aslında bu kadar kolay karar almak

Hala biraz ben'im

Ondan

Yine de,bana ziyan et dersen şimdi,

Ederim...