Her şey güzel olsun ...

Her zaman karar verecek kadar güçlü,
kararlarının yanlış olduğunu gördüğünde de "olsun" diyeceğin kadar barışık ol kendinle
Bil ki yıkılan parçalar yine sende...


Sevgin, bu dünyadaki tüm maddiyatı çıkardığında hala,hatta eskisiden bile çok parlayacak parıltıda olsun.


Yaptığın iyilik,kimseye kendini borçlu hissettirmeyecek kadar gerçek olsun,
Gerçek senin içinde olsun.


Yalnızlık, hüzün değil,senin kendinle kalacağın en değerli zaman olsun.
En değerlin hep yanında olsun,
Değerini bilmek için daha fazlasına ihtiyacın yok, yanındayken geç olmadan hep yanında kalmaya ikna edecek kabiliyetin olsun.


Şansı çoğu zaman insan kendi yaratır,
ayağına gelmesini beklerken, yolunda altından öylece aktığını bilecek öngörün olsun.


Zaman uzunluğuyla değil içindekilerin güzelliğiyle ölçülür. Bu yüzden öylece yürüdüğünde, yolun sonuna kadar yürüsen de eline yorulmaktan başka bir şey geçmeyeceğini bil.


Bu hayat senin, elindeyken değerini bilecek aklın olsun.

Sen Anlayana Kadar Ben Gittim

Sen aşkın anlamını arıyorken sevgili

Ben anlamsız olduğunu öğrendim çoktan.

Hiç sebepsiz,

veya sayamayacağım kadar çok sebepten seviyorum seni.

Yada sevmek için seni, yoktan o kadar çok sebep var edebilirim ki...

Sen ayrılığın acısını tadarken sevgili,

Bazen bir gün bile azalmadığını anladım.

Gitmek kendini öldürmekse,

Bir seferde dönüp, tetiği başına dayandığın an,

bir nebze bile titremeden basabileceğini anladım.

Sen nasıl unutacağını düşünürken sevgili,

Ben kendimi kandırmanın,seni unutmaktan daha kolay olduğunu anladım.

Başkasını sevebilirsin ama sevmek istemezsin

Göz göre göre,kendini kandırabileceğine inandım

Sen özlem nedir diye düşünürken sevgili,

Aklına düşen tek bir dakika içinde,

kalbine saplanan incecik milyonlarca çiziğin her yerini kanrevan edebileceğini anladım.

Ve sen her şeyi anlayana kadar sevgili,

Ben gittim ...

Karışık

Aşk ve acı birbirlerine en uç noktalarından bağlı değil miydi,

Sevgi de onların olgunu, gerçek mutluluğun sahibi

Pişmanlık, taşıyabileceğin kadarsa hüzün,

Taşıyacağından fazlaysa ölüm,

"Özlemek ise,ölmekten sadece iki harf fazla be çocuk." (C.Süreyya)

Kıskançlık, tohumunda kaybetme korkusu,

Egonun son adımı

Yalnızlık mı? Özdemir Asaf'a saygım sonsuz ama, Yalnızlık bazen,paylaşılsa da yalnızlık.

Haykırsan, Ağlasan da, yedi cihana yaysan da yalnızlık.

Kararsızlık, tadını kaçırdığından sonunda yanlış karara mahkum pişmanlık

İyilik ve Kötülük, veya zaten birbirlerinin içinde mi ikisi de?

Birine kötü diyebilmek için ne kadar tanımak gerek onu?

Ya iyi demek için ?

Paylaşmak,benim için en özeli,

Yaşam, insanın her uyandığında elinde zannettiği,

en güvendiği ama değer vermeyi en çok unuttuğu,

en büyük mucize olduğunu unutup, 

mucizenin kendinde, içinde aradığımız ve bu yüzden hep kaçırdığımız mucize,hayat.

Tüm Şehri Kaplıyor Hüznüm

Pencereden dışarı baktığında
Kalbine mi saplanıyor her kar tanesi
Yoksa pamuklara mı sarıyor yüreğini
İçinde ne varsa
Kar taneleri de ön yargılı düşüyor,bu şehre
Sen ne hissediyorsan anlıyor değil mi?
Sevsen,başka bir manzara var dışarıda
Üzülüyorsan başka...
Bir yağmur mutluluk verdiği gibi
Gözyaşların sanki tüm şehre düşüyor gibi hissettirebiliyor
Şehrime hüznüm yağıyor
Ufacık kalbimdeki acı tüm yolları kaplamaya yetiyor bazen...
Her yeri süpürsen geçer mi?
Geçer gibi geliyor ama
Bil ki bu sefer de tertemiz yollar sanki bir boşluk gibi büyüyor içinde
Sen ne mevsimi değiştirsen, Ne de şehrini
Seni bırakmıyor kalbinle baktığın hiç bir yerde,hüzün...
Suçu ne kar tanelerinde ne de yağmur damlalarında ara,
Aslında tek yapman gereken kendine bakman
Her şeyi neden,nasıl gördüğünü anlayabilecek ve değiştirebilecek tek şeye
Kendine ...

Seni Sevseydim Eğer

Seni sevseydim eğer

Hiç kimse seni daha önce sevmemiş gibi hissederdin.

Sana dokunsaydım eğer

Dokunuşların kelimelerden farkı olmadığını,

fazlası olduğunu anlardın.

Bu karlı havada yanında yokum diye 

düşen her kar tanesi kalbine saplanırdı,

yoksa düşününce saplanıyor mu şimdiden...

Ama beni gerçekten tanısaydın belki de

Sesime soluğuma bile yaklaşmazdın

Seninle oyun oynasaydım eğer,

bende üzülmezdim şimdi...

Bilseydin eğer,

bazı oyunlarda kazansan da kaybetmiş olacağını sonunda

belki bir "merhaba" bile demezdin bana.

Hayatındaki bir hareketin neler değiştirdiğini bilseydin eğer

yapmazdın bence.

Seni bir kere sevseydim eğer,

sen engellemedikçe

ben güvendikçe

sonsuza kadar aşık olurdum sana.

Sen beni tanısaydın eğer ...

Birine "Benim" Dersin

                                                  Aslında birçok kez seversin,

Birçok kez aşık olursun, birçok kez mutlu

Ama sadece bir kişiyle olursun,
Hayatının sonuna kadar... 

Güzelliklerini herkesin gördüğünden çok daha farklı görürsün,

kusurlarını en sempatik anlamı barındıran "şaşkın" ile tanımlarsın.

Birçok kişiye beyaz yalanlar söylemişsindir ama

onunlayken yalan bile tutamazsın elinde,ağır gelir

bir gizem veya kaybetme korkusu olmasına gerek duymazsın

onunla devam etmek için hiç bir şeye ihtiyaç duymazsın

seversin,keşfedersin,her şeyi paylaşır

artık tanıyacak hiç bir şey kalmadığında da

mutluluğumun tüm ayrıntılarını keşfettim dersin...

Bilirsin ki keşfedilecek oyuncaklar başka, beraber paylaşılacak bir hayat başkadır


Kısaca birçok duyguyu yaşamışsındır,

ama onunla olmak istersin, bu duygulara en çok yakışan, en güzel taşıyan o dersin.

Hayatta her şeyin "daha fazla"sı vardır ama hayatta sadece birine "benim" dersin... Birine "benim" demek istersin...

Bir Şair Olsaydım Eğer ...

Ben bir şair olsaydım eğer 

Cümle cümle vururdum seni 

Her noktasında dururdu kalbin 

Ben bir şair olsaydım eğer 

Öyle bir şiir yazardım ki sana sevgili,harflerine asardın kendini... 

Murathan Mungan

Öyle aşklar vardır ki,sonunda monoton olacaksa da,olmuşsa da

O aşk öyle başlar veya

O aşk öyle biter ki...

Ve senin kabiliyetin varsa aklındakini kağıda dökmeye,

bir bakıştan,bir göz yaşından çok daha ağır olur kelimeler

gerçekten Murathan Mungan'ın dediği gibi asmak istersin harflerine kendini..

Kendini iyi hissederken

kendini haklı hissederken

unuturum derken

öyle bir kelime çıkar ki, yerle bir eder her şeyi

çünkü inandığın ve kendine inandırdığın sadece görmek istediğindir.

bir kelime, bir şiir bir cümle ile özetleyebilirsen gerçeğini en hassas tarafından asılıp,

asıldığın kalbi söker kopartırsın yerinden...

O zaman her cümle sonundaki nokta, hayatının son nefesi gibi hissettirir sana

harflerin nasıl da bedenin içine geçtiğine bakarsın öylece,

çarptığında kalbinden bir parça düşüyor gibi hissedersin.

Ve sana sıktığı kurşun sadece gerçeğin,kurulabilecek en hassas cümlesidir.

Önemli olan yaşamak, bilmek değildir.

Önemli olan anlatabilmektir.

Murathan Mungan'ın en sevdiğim şiirinde özetlemiş olduğu gibi...