16 Ekim 2012

Bir Böceğe Bak



Uzun zaman sonra ilk defa bloğumu kaç kişinin okuduğuna baktım
Birilerinin okuması çok güzelmiş ama yine de aslında her şeyi kendime yazdığım gerçeğini değiştirmiyor...

Tahminim zaten hiç kimse de, hiç bir yazıyı sonuna kadar okumuyor. Sabrın ne olduğunu kimse gerçekten bilmiyor. Türkçeden çıkartılsa kimsenin ruhu duymaz bence. Sabır belki bir şeyi ne kadar istediğin, belki de istemediğini anlaman için beklediğin zamanmış... 

Her şeye tek bir tık'la ya da parayla sahip olmaya alışmışız... Satın aldıklarımızla aramızda duygusal bir bağ kurmanın ne kadar yanlış olduğunu görmüyor, Hayatımızın içindeki hızın hayatı ileri saran bir tuş olduğunu fark edemiyoruz bir türlü. 

"YAŞAM" kelimesi içinde sadece bir kaç noktaya takılmışız, kabuğunu soyup yiyoruz meyveyi... Aslında tek bir yaprak,tek bir yıldız, tek bir dost, tek bir aşk, tek bir gözyaşı,bir böcek bile ne kadar mucizevi. Hayata tutunmak için ne kadar büyük sebepler. Küçükken yaprağı ilk gördüğümüz andaki değerini şimdi neden kaybetti ki o "yaprak" ? Bir düşün aslında o hala aynı güzellikte değişen sadece sensin.

Tek bir dostu kırmak neden şimdi daha kolay? İlk arkadaşını hatırlasana... Oyuncaklarını paylaştığın, ailenden olmayan birine ilk defa güvenmeyi öğrendiğin... Şimdi sadece bir tane olmadığından mı kaybetti değerini. Yoksa sen mi kaybettin değerlerini?

Yaşamın içinde elde etmemiz gereken şeyler de var tabi ki. Gereken dememin sebebi sadece bir amacımız olması ,insanoğlu olarak "başarımız" ile egomuzu tatmin etmekte bir ihtiyaç olduğundan aslında...  Çarkın bir dişlisi olmakta önemli tabi ki fakat asıl önemli hatta acı olan bu esnada yaşamın içinde olan anahtarı da sadece gözlerimizin olduğu milyonlarca sihri, mutluluğu kaçırmamız. 

Bir Özdemir Asaf hayranı olarak bence durumu en güzel şekilde kendisi yaşam şiir'i ile özetlemiştir;


        
          YAŞAM
          
          Sanırım görmediniz,
          Şimdi şuradan geçti.

          Yazık görmediyseniz,
          Böcek gibi güzeldi.


Böceklere bakmayı unutma, yapraklara, tek bir dosta, tek bir aşka... bu gece dön ve tek bir yıldıza bak. 

Hep parlıyor olması onun parlaklığından bir şey kaybettirmez, parlaklığının güzelliğini azaltmamalı zaten orada olması...






25 Ağustos 2012

Beynini kandırmakla ilgili...


Discovery'de izlediğim bir program beni çok etkilemişti, herhalde 13 yaşlarındaydım ama hiç unutmadım...

Bir adam trafik kazası yapıyor ve kazada sol eli arabaya sıkışıyor. Adamı kurtarıyorlar fakat elini kesmek zorunda kalıyorlar. Birkaç gün sonra adamın kesilen elinin içi acımaya başlıyor. Nasıl olur diyorsun ama acıyor işte. Adam eli sıkıştığı anda , elini yumruk yapmış ve sıkıyormuş. Tırnakları avucuna batacak kadar güçlü sıkmış. Ve o acıyı hala hissediyor... Hem rahatsızlık verici hem de her gün acısı artıyormuş

Adam birçok doktora gidiyor fakat doktorlar olmayan elinin acısını nasıl dindirebileceklerine bir çare bulamıyorlar. Psikologlar uzun seanslar boyunca "elinin olmadığına" onu inandırmaya çalışıyorlar. Sorun şu ki adam zaten bunu biliyor. Ama acısı bir türlü dinmiyor. Kendi kendini telkin etmeye çalışıyor defalarca elinin olmadığını acıyamayacağını tekrarlıyor ama fayda etmiyor...

Sonunda bir doktora gidiyor durumu anlatıyor. Doktor haftalarca nasıl çözüm bulabileceğini düşünüyor. Adam elinin olmadığını biliyor, yine de olmayan eli acıyor... İnandırması gerektiği kişinin adam olmadığı ortada. Peki kim ?

Ve anlıyor ki aslında ikna etmesi gerektiği şey, adamın beyni...
Doktor birbirine yapışık 2 kutudan oluşan bir düzenek yapıyor, içine bir kutunun diğerini yansıtacağı şekilde aynaları yapıştırıyor.

Adam'a iki elini yumruk şeklinde kutulara sokmasını istiyor. Adam 2 elinin olmadığını söylüyor. Doktor sen hissederek sok diyor. Adam tek elini yumruk yaparak kutuya soktuğunda yan kutuda ayna yansıması sayesinde diğer elini de görüyor. Şimdi yumruklarını çevir ve elini aç diyor.

Adam elini açtığı anda tüm acısı geçiyor...

Beni etkileyen bu hikaye birçok yere bağlanıp, üzerine birçok şey yazılabilir ama artık onu da herkes kendi anlasın : ))




17 Haziran 2012

DÖNEMEÇ




  Hayatımızın en önemli dönemeçlerinde, kararımızda kararsızlığımız da bir yol çizer aslında... Sadece kararsızlığımız bizim değil, hayatın çizdiği yoldur. Değişik bir yola sapmaktan korktuğumuzda hayata vekalet vermiş oluruz. Her sapaktan sapmak cesaret değil aptallık olur tabi ki... Fakat öyle anlar vardır ki cesur olmaya değer. Tanrı da bazı şeyleri göze almamızı ister. "Sevdiğin kadar büyük olur acın, hissetmediğin kadar donar göz yaşların. Güvendiğin kadar artar hayal kırıklığın, barındırdığın şüphe kadar azalır şaşkınlığın." bu sözler eski bir yazımdan alıntı sadece... Yani her şeyin içinde olan mantığımı aşk'tan çıkarmanın aptalca olduğunu düşünüyormuşum. Ama sonradan anladım ki, dönemeçlerden dönmek güç değil, yürek ister. 
  
  Peki o dönemeçlerde veya kararlarda neden Tanrının istediği bedel genellikle acıdır? Hak ettiğini göstermek için, sahip çıkman için mi... Sokrates der ki "Tanrılardan biri hazla elemi birleştirip karıştırmak istemiş bunu başaramayınca bari şunları kuyruklarından birbirlerine bağlayayım demiştir." Bilirsiniz ki bu bağın en güzel örneği, gülmenin son sınırına varınca göz yaşlarına karışmasıdır. Ressamlar ağlarken ve gülerken yüzünüzde beliren çizgilerin aynı olduğunu bu nedenle, resim henüz bitmemişken bakarsanız çehre ağlayacak mı gülecek mi bilmezsiniz derler. Aşk mutlaka bir yerinden acıya yaklaşır ve elbet değer. Önemli olan ise acıya değdiğinde elinde tutabilmektir.


  Size en tehlikeli gelen o dönemeçten dönmediniz,mantığınızla yürüdüyseniz eğer, tehlike sizden uzaklaşmış değildir. Mantığınız bile bir gün pişmanlığınıza yenik düşer o zaman tüm vücudunuza o an hissettiklerinizin külleri yapışıp kalır...


  Uçuşan küllerden korkup yürümediğiniz, o an ki hislerinizle hareket etmediğiniz için şimdi silip atamayacağınız şekilde üstünüzdedir o küllerin hepsi. Hep mantıklı olduğum için beni güçlü sanan arkadaşlarım bilmiyorlar ki asıl güç kalbinle hareket etmektir, üzülmeyi, ağlamayı bilmektir. Çünkü asıl riskli olan o'dur. Asıl feda ettiğin, kendini hesapsız önüne attığın , bıraktığın duygularına teslim oluyorsan gerçekten güçlüsündür. Hayata,mantığına değil kalbine vekalet verirsin.


Ben mi ? vekalet işlemleri biraz zor o yüzden henüz veremedim : ) ama doğruyu biliyorum...





15 Mayıs 2012

Susmayı öğren



İnsan gerçekten olgunlaşıyor, bazen büyüdükçe öğreniyormuşsun. "Aman anne offf bende biliyorum" cümlesi %90 hatalı bir yerde kullanılıyormuş... 

Üzüldüğünde hesap sormak istiyor hep insan... Sonra hesap sordukça görüyorsun ki bir şey değişmiyor. Başkasını üzmek, kötü hissettirmek, senin kırgınlığını gidermiyor. Yani yaramıyor işte bir işe... 

Özgür irade diye bir şey var, sebepsiz yapılan şeyler ,kırıcı sözler var... bilsen de dilinin ucuna geliyo... yine "Neden?" diyesin geliyor dimi : ) 
Boşver deme... çünkü sorular, bildiğin cevapları değiştirmez. 

Emin olmadığın şeyler için kimseyi feda etme bu hayatta, 
Öyle sadece kendi kafanda inanıp inandırma kendini, 
Sevgiyi tartıya koyup ta tartma, içinde hisset sadece.
Ama kulaklarınla duyup gözlerinle gördüysen... O zaman da bil,unutma,sorma,konuşma. 
Haklıysan eğer sana inanmayanı da duyma, dinleme , cevaplama...

Ölen sadece canlılar değil,
gerçekten değer verdiğin hisler, dostluklar, sevgiler de ölür bazen
ama bu illegal değildir unutma 
o yüzden hesap sormaya kalkma
biliyorum acıyor canın ama...

Boşver konuşma ...
Doğduğunda konuşmayı öğrendiğin gibi öğren büyüdükçe de susmayı

14 Mart 2012

Çocukluğum Anlat ...


Eskiden altın şeklinde çikolatalar vardı. Ne çok severdim. Hatta bakkal amcadan çalardım hep. Gerçi ben çalarken o zaten hesaba yazarmış, annemde ödermiş sonra ama olsun...

Çocukken hatalar bile masumdu değil mi? İçinde kötü niyet yoktu hiç. Öğrenmeye aç olduğumuzdan mı o kadar mütevaziydik? Çocukken daha hesapsız olduğundan mı gerçekti sevgilerimiz? Karasız değildik, nasıl mutluysak öyleydik, nerede mutluysak ordaydık. Yani en doğru kararı veriyorduk çocukken. Nerede çocukluğumuzdaki, çocukça ama en doğru kalan mantığımız. Nerede duvarların, soruların içine değil kalbimizin içinde tuttuğumuz mantığımız... Şimdi ise sanki bir savaş aleti gibi, en çok kurşunu da kendimize isabet ettirdiğimiz. Kullanmayı bilmediğimiz kalbimiz ve mantığımızla olgunuz artık. Ama mutlu muyuz ?

Biraz çocukluk kalsın içimizde. Biraz sevgi,biraz özlem, biraz hatırlayalım acılar çekilmek için, bir oyuncağımız kırıldığında acımız geçmezdi hemen, kalırdı aklımızda, bilirdik değer vermeyi, unutmazdık hemen...  Atmazdık, saklardık yamalı da olsa... Şimdi oyuncakları değil de neleri harcıyoruz çabucak, neleri unutuyoruz, marifet sanıyor, güç sanıyoruz, övünüyoruz.

Övünün o zaman, harcadığınız, öylece bıraktığınızın aslında sizin mutluluğunuz olduğunu anlayana kadar övünün.

Tek başımıza yemektense şekerleri, arkadaşlarımızla paylaşmak mutluluk verirdi. Yoksa ne oyunun tadı olurdu ne de şekerlerin. Paylaştıkça arttığını bilirdik mutlulukların. Gerçek mutluluk oydu. Güzel bir yerde, güzel bir aktivite yapman değildi önemli olan, gerçek sevgi sadece biri yanında diye mutlu olabilmendi. Bir gülücük yeterdi işte...

Benim içimde hep o çocuk, ama tutamıyorum bende kaçıyor bazen. Bazen anlayamıyor. Tamamen gitmedi ama egomu,sabırsızlığımı,gücümü görünce korkuyor, biliyorum. Bazen çocukluğumuzdaki olgunluğumuz gelip biraz nasihat etsin istiyorum bize...

Çocukluğum, bana mutluluğu anlat
Sevgiyi, doğruyu, aşkı, dostluğu, gerçeği anlat ...



6 Mart 2012

Sen Nasıl Öğrendin...

Sen nasıl öğrendin unutmayı?
Sevmeyi kimden öğrendin?
Üzülmeyi nerden,
Gitmeyi ?

Ben unutmayı birinin gidişiyle öğrendim,
Sevmeyi herkesten biraz öğrendim,
Üzülmeyi, kontrol altında tutmak zorunda olduğumda öğrendim
ama hala tam ezberleyemedim.
Gitmeyi o kadar iyi öğrenmişim ki
kimden öğrendiğimi bile unuttum belki...

Ama en sonunda şunu öğrendim,
dün doğru dediğim şeyler bugün yanlış oldu,
yanlış dediklerimse doğru
Sevgi öyle göründüğü gibi değil,
hissedildiği gibiymiş
Gitmek cesaret değil,korkaklık imiş bazen
Üzülmenin hakkını vermeyince, hep hakkını arar öylece dururmuş içinde...

Hiç kimse ne diyecek diye,
Gurum diye,
O, bu, bahanelerle yaşanmızmış.
Tek gerçek senin içindekiymiş.
Bazen kötü gözüken birşey aslında hiçte kötü değilmiş,
bu yüzden sadece kalbini dinlemek yetermiş.

Hayatını birçok kişiyle paylaşır
ama kalbini paylaşamazmışsın ...
Kararlarını ise sadece o an mutlu olmak için almalıymışsın.

Sen mutlu olmayı nasıl öğrendin
kendinden öğrenmediysen,
kendi kalbinden dinlemediysen mutluluğu
yanlış öğrenmişsin.



29 Şubat 2012

İlk defa


En son tek başıma olmadan ne zaman ağladım,
hatırlayamadım...
En son ne zaman üzüldüm giderken...
Her şey güzelken gitmek oyun gibiydi,
şimdi de büyük bir kalkan gibi tutmak istedim ama
bu kadar ağır olduğunu tahmin edemedim.
İlk defa kendimi ufak bir kız çocuğu gibi hissettim,
İlk defa özledim bir şeyi,
ilk defa göz yaşlarıma değmeyecek kadar kaldıramadım kalkanlarımı,
İlk defa bir şeye ait olmak istedim.

Bir de baktım ki sen örmüşsün bahanelerle dolu bir kalkan 
Aslında sevgi hiç bir şeyin onu etkileyemeceği kadar değerli
Yarın öleceğini bilsen bugün ne yapardın, aslında bu kadar kolay karar almak

Hala biraz ben'im
Ondan
Yine de,bana ziyan et dersen şimdi,
Ederim...