DÖNEMEÇ

  Hayatımızın en önemli dönemeçlerinde, kararımızda kararsızlığımız da bir yol çizer aslında... Sadece kararsızlığımız bizim değil, hayatın çizdiği yoldur. Değişik bir yola sapmaktan korktuğumuzda hayata vekalet vermiş oluruz. Her sapaktan sapmak cesaret değil aptallık olur tabi ki... Fakat öyle anlar vardır ki cesur olmaya değer. Tanrı da bazı şeyleri göze almamızı ister. "Sevdiğin kadar büyük olur acın, hissetmediğin kadar donar göz yaşların. Güvendiğin kadar artar hayal kırıklığın, barındırdığın şüphe kadar azalır şaşkınlığın." bu sözler eski bir yazımdan alıntı sadece... Yani her şeyin içinde olan mantığımı aşk'tan çıkarmanın aptalca olduğunu düşünüyormuşum. Ama sonradan anladım ki, dönemeçlerden dönmek güç değil, yürek ister. 
  
  Peki o dönemeçlerde veya kararlarda neden Tanrının istediği bedel genellikle acıdır? Hak ettiğini göstermek için, sahip çıkman için mi... Sokrates der ki "Tanrılardan biri hazla elemi birleştirip karıştırmak istemiş bunu başaramayınca bari şunları kuyruklarından birbirlerine bağlayayım demiştir." Bilirsiniz ki bu bağın en güzel örneği, gülmenin son sınırına varınca göz yaşlarına karışmasıdır. Ressamlar ağlarken ve gülerken yüzünüzde beliren çizgilerin aynı olduğunu bu nedenle, resim henüz bitmemişken bakarsanız çehre ağlayacak mı gülecek mi bilmezsiniz derler. Aşk mutlaka bir yerinden acıya yaklaşır ve elbet değer. Önemli olan ise acıya değdiğinde elinde tutabilmektir.


  Size en tehlikeli gelen o dönemeçten dönmediniz,mantığınızla yürüdüyseniz eğer, tehlike sizden uzaklaşmış değildir. Mantığınız bile bir gün pişmanlığınıza yenik düşer o zaman tüm vücudunuza o an hissettiklerinizin külleri yapışıp kalır...


  Uçuşan küllerden korkup yürümediğiniz, o an ki hislerinizle hareket etmediğiniz için şimdi silip atamayacağınız şekilde üstünüzdedir o küllerin hepsi. Hep mantıklı olduğum için beni güçlü sanan arkadaşlarım bilmiyorlar ki asıl güç kalbinle hareket etmektir, üzülmeyi, ağlamayı bilmektir. Çünkü asıl riskli olan o'dur. Asıl feda ettiğin, kendini hesapsız önüne attığın , bıraktığın duygularına teslim oluyorsan gerçekten güçlüsündür. Hayata,mantığına değil kalbine vekalet verirsin.


Ben mi ? vekalet işlemleri biraz zor o yüzden henüz veremedim : ) ama doğruyu biliyorum...

Susmayı öğren

İnsan gerçekten olgunlaşıyor, bazen büyüdükçe öğreniyormuşsun. "Aman anne offf bende biliyorum" cümlesi %90 hatalı bir yerde kullanılıyormuş... 

Üzüldüğünde hesap sormak istiyor hep insan... Sonra hesap sordukça görüyorsun ki bir şey değişmiyor. Başkasını üzmek, kötü hissettirmek, senin kırgınlığını gidermiyor. Yani yaramıyor işte bir işe... 

Özgür irade diye bir şey var, sebepsiz yapılan şeyler ,kırıcı sözler var... bilsen de dilinin ucuna geliyo... yine "Neden?" diyesin geliyor dimi : ) 

Boşver deme... çünkü sorular, bildiğin cevapları değiştirmez. 

Emin olmadığın şeyler için kimseyi feda etme bu hayatta, 

Öyle sadece kendi kafanda inanıp inandırma kendini, 

Sevgiyi tartıya koyup ta tartma, içinde hisset sadece.

Ama kulaklarınla duyup gözlerinle gördüysen... O zaman da bil,unutma,sorma,konuşma. 

Haklıysan eğer sana inanmayanı da duyma, dinleme , cevaplama...

Ölen sadece canlılar değil,

gerçekten değer verdiğin hisler, dostluklar, sevgiler de ölür bazen

ama bu illegal değildir unutma 

o yüzden hesap sormaya kalkma

biliyorum acıyor canın ama...

Boşver konuşma ...

Doğduğunda konuşmayı öğrendiğin gibi öğren büyüdükçe de susmayı

Çocukluğum Anlat ...

Eskiden altın şeklinde çikolatalar vardı. Ne çok severdim. Hatta bakkal amcadan çalardım hep. Gerçi ben çalarken o zaten hesaba yazarmış, annemde ödermiş sonra ama olsun...

Çocukken hatalar bile masumdu değil mi? İçinde kötü niyet yoktu hiç. Öğrenmeye aç olduğumuzdan mı o kadar mütevaziydik? Çocukken daha hesapsız olduğundan mı gerçekti sevgilerimiz? Karasız değildik, nasıl mutluysak öyleydik, nerede mutluysak ordaydık. Yani en doğru kararı veriyorduk çocukken. Nerede çocukluğumuzdaki, çocukça ama en doğru kalan mantığımız. Nerede duvarların, soruların içine değil kalbimizin içinde tuttuğumuz mantığımız... Şimdi ise sanki bir savaş aleti gibi, en çok kurşunu da kendimize isabet ettirdiğimiz. Kullanmayı bilmediğimiz kalbimiz ve mantığımızla olgunuz artık. Ama mutlu muyuz ?

Biraz çocukluk kalsın içimizde. Biraz sevgi,biraz özlem, biraz hatırlayalım acılar çekilmek için, bir oyuncağımız kırıldığında acımız geçmezdi hemen, kalırdı aklımızda, bilirdik değer vermeyi, unutmazdık hemen...  Atmazdık, saklardık yamalı da olsa... Şimdi oyuncakları değil de neleri harcıyoruz çabucak, neleri unutuyoruz, marifet sanıyor, güç sanıyoruz, övünüyoruz.

Övünün o zaman, harcadığınız, öylece bıraktığınızın aslında sizin mutluluğunuz olduğunu anlayana kadar övünün.

Tek başımıza yemektense şekerleri, arkadaşlarımızla paylaşmak mutluluk verirdi. Yoksa ne oyunun tadı olurdu ne de şekerlerin. Paylaştıkça arttığını bilirdik mutlulukların. Gerçek mutluluk oydu. Güzel bir yerde, güzel bir aktivite yapman değildi önemli olan, gerçek sevgi sadece biri yanında diye mutlu olabilmendi. Bir gülücük yeterdi işte...

Benim içimde hep o çocuk, ama tutamıyorum bende kaçıyor bazen. Bazen anlayamıyor. Tamamen gitmedi ama egomu,sabırsızlığımı,gücümü görünce korkuyor, biliyorum. Bazen çocukluğumuzdaki olgunluğumuz gelip biraz nasihat etsin istiyorum bize...

Çocukluğum, bana mutluluğu anlat
Sevgiyi, doğruyu, aşkı, dostluğu, gerçeği anlat ...

Sen Nasıl Öğrendin...

Sen nasıl öğrendin unutmayı?
Sevmeyi kimden öğrendin?
Üzülmeyi nerden,
Gitmeyi ?

Ben unutmayı birinin gidişiyle öğrendim,
Sevmeyi herkesten biraz öğrendim,
Üzülmeyi, kontrol altında tutmak zorunda olduğumda öğrendim
ama hala tam ezberleyemedim.
Gitmeyi o kadar iyi öğrenmişim ki
kimden öğrendiğimi bile unuttum belki...

Ama en sonunda şunu öğrendim,
dün doğru dediğim şeyler bugün yanlış oldu,
yanlış dediklerimse doğru
Sevgi öyle göründüğü gibi değil,
hissedildiği gibiymiş
Gitmek cesaret değil,korkaklık imiş bazen
Üzülmenin hakkını vermeyince, hep hakkını arar öylece dururmuş içinde...

Hiç kimse ne diyecek diye,
Gurum diye,
O, bu, bahanelerle yaşanmızmış.
Tek gerçek senin içindekiymiş.
Bazen kötü gözüken birşey aslında hiçte kötü değilmiş,
bu yüzden sadece kalbini dinlemek yetermiş.

Hayatını birçok kişiyle paylaşır
ama kalbini paylaşamazmışsın ...
Kararlarını ise sadece o an mutlu olmak için almalıymışsın.

Sen mutlu olmayı nasıl öğrendin
kendinden öğrenmediysen,
kendi kalbinden dinlemediysen mutluluğu
yanlış öğrenmişsin.

İlk defa

En son tek başıma olmadan ne zaman ağladım,

hatırlayamadım...

En son ne zaman üzüldüm giderken...

Her şey güzelken gitmek oyun gibiydi,

şimdi de büyük bir kalkan gibi tutmak istedim ama

bu kadar ağır olduğunu tahmin edemedim.

İlk defa kendimi ufak bir kız çocuğu gibi hissettim,

İlk defa özledim bir şeyi,

ilk defa göz yaşlarıma değmeyecek kadar kaldıramadım kalkanlarımı,

İlk defa bir şeye ait olmak istedim.

Bir de baktım ki sen örmüşsün bahanelerle dolu bir kalkan 

Aslında sevgi hiç bir şeyin onu etkileyemeceği kadar değerli

Yarın öleceğini bilsen bugün ne yapardın, aslında bu kadar kolay karar almak

Hala biraz ben'im

Ondan

Yine de,bana ziyan et dersen şimdi,

Ederim...

Katilim Benim

Ben ağlayacağım zaman yazarım genellikle

Bazen ağlayamayacak kadar üzgün olursun

Konuşamayacak kadar fazladır söyleyeceklerin

Anlatılamayacak kadar karmaşık

Aslında kötü göründüğü kadar iyi bir şeydir içindeki

Bazen yazamayacak kadar kayıpsındır...

Ziyan edilmeyecek kadar güzeldir bilirsin

Yine de katiline yardım edersin

Ölmek için...

Canım Dedem'e

"Sana pul koleksiyonumu gösteriyim" cümlesi eski filmlerde hep fesatça kullanılmış olsa da, aslında güzel bir hobi. Canım dedeciğimin pul koleksiyonunu dün gibi hatırlıyorum, cımbız gibi bir şeyle alırdı pulları büyük bir sabırla dizerdi,defterine. O defterin özel bir adı var mıydı acaba ?? Eski insanlar hep sabır gerektiren şeyler yapmışlar ondan mı bu kadar mutlular acaba ? Mektuplaşmak diye bir şey varmış. Sevdiğin birine mektup yazar haftalar aylarca beklermişsin ,ne geleceği belli olmayan bir sözü,bir cevabı ... Sabretmek varmış eskiden. Sevmek varmış.

Pul aslında ya dedemin karakterinin bir parçasıydı yada unutmaması gereken bir  şeyleri hatırlatıyordu hep ona. Ben büyüdüm zaman akıp geçti, yapacak ne kadar çok şeyi olsa da, ne kadar gezse de, hiç aynı sayıda kalmadı o pullar. Hep arttı ... İçinde bir yaşanmışlığı taşıyan, uzaklara veya yakın uzaklıklara bin bir çeşit duygu taşıyan mektupların üzerine yapıştırılan pullar, bu kadar sabrı hak ediyordu.

 Tarih kitapları, gözlüğü,tavlası, ve tabiki biricik sevgilisi anneannem : )) vazgeçilmezleriydi. Tabiki sadece birini hiç bir şeye değişmezdi. Neyse konuya dönelim,Kaç pul var saymadım ama öyle yeni hobiler gibi hep yarım yamalak değil. Bir kere başlamış ve güzel hayatının sonuna kadar toplamış hepsini. Binlerce pul... 

Keşke burada olsaydın canım dedeciğim. Keşke hep sana anlatmadığım şeyleri bile hissedip bana en doğru yorumları yapsaydın, keşke hayatla ilgili, sağlıkla ilgili hep nasihat verseydin. Keşke aklım karıştığında sen olsaydın, yanlış yaptığımda,en mutlu anımı görseydin. Tamam kızım doğru yapıyorsun devam et deseydin, dur geri dön deseydin. En güzel örneğim, biricik dedeciğim. Seni çok seviyorum. Keşke hiç gitmeseydin...