Uğra arada yalnızlığım ...

Twitter'ı ,dinlemeyi ve söylemeyi bölüp istediğimiz zaman yapabildiğimiz için seviyoruz. Oysa kendimizi sağlıklı ilişkiler kurmaya zorlamalıyız... : )

Sosyal medyayla artık hiç yalnız kalmadığın bir similasyonun içinde ,durup düşünmediğin hep bir şeyler söylediğin bir dünyada daha da bencil olmaya devam ...

Karşılıklı konuşmasan da listende kaç kişi varsa o kadar kişiye söylüyormuş gibi bir şey yaz, Facebook'a bir şey ekle ki arkadaşların yorum yazsın,beğensin. Her şey yalnız olmadığını başkalarına ve kendine kanıtlamak ile ilgili aslında ...

Halbuki yalnız olduğun zamanlar; kendinle yüzleştiğin,hayatında değerli olan her şeyin ne kadar değerli olduğunu hatırladığın, kolay bulunmaz dostlarını ve aşkını özlediğin, "biri gider biri gelir" egosunun ne kadar yanlış olduğunu, kıymet verdiklerinin aslında hayatının içersinde ne kadar önemli bir yerde durduğunu ancak olmadıklarında hatırladığın zamanlardır...

Yalnızlık aslında senin hayatında olan her güzelliğin değerini hatırlaman için ayrılan bir zaman... Ve bu zamanı kendine tanımadığında aslında hep yalnış kararlar alan, pişmanlıkla dost olan, egosu yüksek, hayatındaki güzellikleri küçük gören kibirli biri olarak çok başka bir yanlızlığa mahkum olursun...

Sevdiğin insana çektiğin rest, en alt seviyedeki anlayış ve fedakarlık ...bir similasyonun içersinde öyle kolay gelse de, ayıldığında her şey farklı olacak.

Tavsiye

Birine tavsiye vermek ne kadar kolay değil mi?
İçinde olmadan doğruyu görmek ne basit ...
Öyle kolay olmuyor işte
Hani iş körlüğü diye bir şey vardır ya, onun gibi

Hayatın bir sürü mutluluk ve mucizeyle dolu
körlüğünse ,büyük gözükse bile hatta olsa da tek bir sorunu tüm hayatına bağlamak

Öylece dur
ve sadece sevdiklerinle birlikte hayatta olduğunu düşün
neyin içinde olduğundan da çok,
orada nasıl ve kimlerle durduğun önemli aslında...

En dibe vurmanın güzel yanı hep yukarı çıkacak olmak derler
ama bu söz dipteyken değil çıktıktan sonra daha cesur söylenir
öyle bir dersin ki zavallı bir umutla değil
zaten geçti gücüyle...
Ve sen dipteyim derken bil ki hayatının en tepesinde olduğun insanlar var
Ve bil ki sen dipteyim derken aslında yatay bir yol üzerinde yürümektesin hala
sadece sırtında taşıdıkların az yada seni yoracak kadar fazla...
O yükleri bırakacağın zaman da gelecek

Eminim desem bana güvenir misin

Karar ...

Kararlarını neye göre verirsin?

Karar verilmez aslında alınır... Çünkü her kararın hayatına aldığın bir şeylerden oluşur. İyi ya da kötü...

Karar bir kabulleniştir bazen, bir feda ediş, bir aşktır bazen, bazen de başka bir şey işte ... belki de sen'sindir

Büyüdükçe anladım ki insanların kararları, göze alışları ya da alamadıkları onların iyi yada kötü biri olduğunu göstermez ve tek başına göze aldığında bazı şeyleri cesur olmaktan başka bir şey kazanılmaz bazen...

Yanlış yapan değil, kötülük yapan kötüdür.

İstemesen de her zaman bir şeyler için karar vermek zorundasındır aslında... Ve her zaman kararı alan vermemiştir.

Yanlış bir zamanda doğru bir insan'a yanlış bir şey yaparsın

Doğru bir zamanda yanlış bir insana doğru bir şey yaparsın

Ve her ikisi de aynı sonuca varır ...

Kısaca doğru kararı almak için bazen sadece sen yetmezsin, hayat taşları öyle bir dizer ki önüne

sen hangi yoldan gidersen git sonuç bellidir

belki de kader dedikleri budur...

Belki hayata bırakmak gerek bazı şeyleri,

Belki de kendin çizmek için uğraşmak

Kim bilir ...

Kelimelerin Olmadığı Bir Dünya

Facebook ile artan fotoğraf çekme merakı, instagramla doruklara ulaştı. Fotoğraf çekmek sanki zamanı durdurup tam da orada sabitlemek gibi büyülü... Ama bu büyü belli bir süre sonra hipnoz'a mı dönecek acaba? Twitter'da 150 karaktere sığdırılmaya çalışılan anlamlar, instagram da ise tamamen kayboldu. İşin aslı app olarak çok sevsem de, aslında sadece bir eğlence değil de büyük bir yokoluşun ilk adımıysa ?

 

Gelecekte yazı tamamen yok olacak yada kesinlikle yok denecek kadar az göreceğiz. Buna inanmak şu an çok zor olsa da gerçekler tamamından çok ufak bir bölümünü bile gösterirlerse mutlaka bir gün her yeri kaplarlar.

 

 

Uzun metinlere tahammülümüz az olduğundan, kullanımlarını azaltıyoruz. Reklamlarda mesajı, metin üzerine döşemek yerine artık görselin içine gömüyoruz. Görerek daha hızlı ve kolay öğreniyoruz aslında ama işin özeti kolaya kaçtığımız aynı zamanda anlamı hiç bir zaman aynı zenginlikte veremeyecek olan görsellerin,bizi kelimelerin gücünden uzaklaştırması... Umarım bir gün konuşmaktan da sıkılmayız. İnstagram'ın bu kadar popüler olmasının sebebi basit olması. Fotoğraflar tabi ki hayata renk katan bir unsur ama bir iletişim aracına çeviriyor olduğumuz gerçeğini de göz ardı etmemek hatta bundan biraz korkmak gerek.

 

Şu an inanmıyor olsanız da, belki siz göremeyecek olsanız da birilerinin yazının yok oluşuna şahitlik edeceğini düşünüyorum...

 

MÖ 3000'li yıllarda bulunan yazı, yine daha da eski zamanlara, mağraların duvarlarına çizilen resme dönüş yapacak bence. 

 

İnsanoğlunun kaderi, bir çocuğun yaşlandığında yine çocuklaşması gibi bir döngü içersinde mi acaba ? : )

 

 

 

 

Vazgeçiş

 

 

Beni tutan şeyin ne olduğunu bilmiyorum... belki de biliyorum ama unutmak istiyorum.  Kırgınlıkları silmek aslında zor olduğu kadar kolay. Silgin, sevginin büyüklüğü kadar çok alanı silebilir. Fakat bunları tek başına bilmek yetmiyor.

 

Günler geçiyor, eğleniyor, geziyorsun, aşık bile oluyorsun, olduğunu sanıyorsun aslında, kalbinin çarpması zor sanıyorsun... ama ne kadar çarparsa çarpsın içinde gerçek sevgi olmayan her şey boş aslında. Sadece bir yanılsama ... "sevgi" bile tam karşılığı değil belki. Güzel şeylerin içinde bile hep bir şey eksik işte. Senin yarı'n gibi, paylaşmadığında üzüntüler daha ağır, sevinçler olması gerektiğinden daha hafif sanki ...

 

Ve ne kadar beklersen bekle, ne kadar güzel şeyler olsa da içinde, ne kadar güzel şeyler düşünürsen düşün tek başına düşünmek yetmiyor. Ve tüm düşünceler, tek bir kelimeyle, duyduğun tek bir şeyle hiç bir anlam ifade etmiyor.  Senin için etse de dünyada bir karşılığı yok artık.

 

Duyguların anlamı,neyin yanında durduklarına bağlı ...vazgeçmek bazen yenilgiyi kabul etmektir, bazen de güçlü olmak... Seni sevdiğini bildiğin biri için savaşmak cesarettir ama tek bir cümle ile bu savaş bir ısrara döner. İşte o zaman güçlü olmak sevdiğin halde vazgeçmeyi bilmektir.

Ses

Ben sana bir şey yazdım ama vermedim,okumadım çünkü sen sesini duyarsın sandım.

Duymamışsın ...

Bir Böceğe Bak

Uzun zaman sonra ilk defa bloğumu kaç kişinin okuduğuna baktım
Birilerinin okuması çok güzelmiş ama yine de aslında her şeyi kendime yazdığım gerçeğini değiştirmiyor...

Tahminim zaten hiç kimse de, hiç bir yazıyı sonuna kadar okumuyor. Sabrın ne olduğunu kimse gerçekten bilmiyor. Türkçeden çıkartılsa kimsenin ruhu duymaz bence. Sabır belki bir şeyi ne kadar istediğin, belki de istemediğini anlaman için beklediğin zamanmış... 

Her şeye tek bir tık'la ya da parayla sahip olmaya alışmışız... Satın aldıklarımızla aramızda duygusal bir bağ kurmanın ne kadar yanlış olduğunu görmüyor, Hayatımızın içindeki hızın hayatı ileri saran bir tuş olduğunu fark edemiyoruz bir türlü. 

"YAŞAM" kelimesi içinde sadece bir kaç noktaya takılmışız, kabuğunu soyup yiyoruz meyveyi... Aslında tek bir yaprak,tek bir yıldız, tek bir dost, tek bir aşk, tek bir gözyaşı,bir böcek bile ne kadar mucizevi. Hayata tutunmak için ne kadar büyük sebepler. Küçükken yaprağı ilk gördüğümüz andaki değerini şimdi neden kaybetti ki o "yaprak" ? Bir düşün aslında o hala aynı güzellikte değişen sadece sensin.

Tek bir dostu kırmak neden şimdi daha kolay? İlk arkadaşını hatırlasana... Oyuncaklarını paylaştığın, ailenden olmayan birine ilk defa güvenmeyi öğrendiğin... Şimdi sadece bir tane olmadığından mı kaybetti değerini. Yoksa sen mi kaybettin değerlerini?

Yaşamın içinde elde etmemiz gereken şeyler de var tabi ki. Gereken dememin sebebi sadece bir amacımız olması ,insanoğlu olarak "başarımız" ile egomuzu tatmin etmekte bir ihtiyaç olduğundan aslında...  Çarkın bir dişlisi olmakta önemli tabi ki fakat asıl önemli hatta acı olan bu esnada yaşamın içinde olan anahtarı da sadece gözlerimizin olduğu milyonlarca sihri, mutluluğu kaçırmamız. 

Bir Özdemir Asaf hayranı olarak bence durumu en güzel şekilde kendisi yaşam şiir'i ile özetlemiştir;


        
          YAŞAM
          
          Sanırım görmediniz,
          Şimdi şuradan geçti.

          Yazık görmediyseniz,
          Böcek gibi güzeldi.


Böceklere bakmayı unutma, yapraklara, tek bir dosta, tek bir aşka... bu gece dön ve tek bir yıldıza bak. 

Hep parlıyor olması onun parlaklığından bir şey kaybettirmez, parlaklığının güzelliğini azaltmamalı zaten orada olması...